Ziarna miłości

Dwa ziarna przeznaczenia
Wysypane ukradkiem
W ziemię serc
Suchą, wylęknioną
Czekające już nie przypadkiem
Na użyźnienie

Obumarłe niczym zboże
Przez czas zimowy
Zawieruchą śnieżyc zimnych
Bez słów zmrożonych
Twoje uczucie
Zgaszone obojętnością moich źrenic

Przeczekane, przemyślane
Nauczone moje myśli pokory
Wyciągnięte wnioski
Z niedoceniania gestów Twoich
Których nie chciały widzieć oczy moje
Ślepe, zapatrzone w drugą stronę

Budzę więc teraz do życia
Kwiat miłości w nas zasiany
Wiosną naszych przeżyć
Podlany łzami
Ogrzany uśmiechami
Rozkwitły w wyzwolonych słowach
Dzięki którym już nie umrze

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

Pięknie !!!

5

  • Autor: sabinitaDodany: 23.05.2011, 12:10

... dużo w nim pokory i mądrości życiowej. (5) :-)

  • Autor: diremarkDodany: 19.04.2011, 19:19

:):):)

Bardzo ładny! Przekazany z dużą siłą. Pozdrawiam

Nadziejo! Żyj. Ładnie 5

  • Autor: joahartDodany: 16.03.2011, 06:54

Podoba mi się ten wiersz.
Pozdrawiam wiosennie.

  • Autor: andrzejDodany: 14.03.2011, 21:07

piękny! bardzo delikatny, zakochałem się w nim

  • Autor: hurtnowDodany: 13.03.2011, 10:18