Stół zastawiony

Stół zastawiony już odświętnie
można rzec.
Tylko każdyto święto inaczej postrzegnie.
My brudni ludzie lasu i błota
to świętem uważamy, gdy stół szkłem
brązowym i zielonem się mieni.
Gdy aluminium i szklane.
Instrument, palce zdarte,
kopci sie drewno i tytoń sie kopci.
A ja mam euforyzm jeśli
mogę.
Euforia jest. Matko!
Za daleko.

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.