Przeznaczenie

Dlaczego?
Nie pytaj..
Nie pytaj, bo to zbędne,
To przeznaczenie.
Wiem, że nic nie zmienię,
To zbyt silne,
Zbyt bardzo wszyło się w życie,
Zabrało ze sobą cały sens tego istnienia.
Pragniesz cofnąć czas,
Lecz nie po to, by wymazać złe chwile,
Nie po to, by wymazać przeszłość.
Lecz po to, by przeżyć te piękne chwile raz jeszcze.
By raz jeszcze móc zapomnieć o rzeczywistości.
Wolisz spać, wtedy jest się takim wolnym,
Nawet jeśli przyśni się coś na pozór złego,
Nie będzie to tak złe, jak to, z czym zmagasz się na co dzień,
To rzeczywistość, tak, to o niej mowa.
Okrutna, zła, przewidywalna rzeczywistość…
Coraz bardziej przewidywalna, coraz bardziej monotonna.
Ukrywasz się, ronisz łzę..
Kolejne łzy spływają po policzkach.
Rozglądasz się, lecz nie ma nic,
Nie ma nikogo, nawet na to nie liczysz,
‘Samotny jak księżyc wśród gwiazd,
Pragniesz czasem wiecznie spać,
Co dnia tłumisz w sobie cały wielki strach’
Ocierasz łzy, wsłuchujesz się w cisze.
Słuchaj..

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

Zgadzam się wiersz jest piękny wszystko .daje 5

Klimatyczny i skłaniający do reflekcji, podoba mi się, zwłaszcza końcówka

  • Autor: naiadyDodany: 29.09.2011, 16:24