Wędrówka

I znowu w podróż trzeba iść,
W nieznane odejść dale,
Gniazdo swe opuścić dziś,
Wylewając smutki i żale.

Zostawić swych najbliższych,
By własną drogę znaleźć,
Zgubić się w planach wyższych,
By z czasem się w życiu odnaleźć.

Gdzież jesteś, och losie mój miły!
Gdzie twe anielskie skrzydła?
Co chronią góry i niziny,
A piękna pani losu ci zbrzydła.

Tuła się człowiek po świecie szerokiem,
Znosząc zwycięstwa i porażki,
Napawa się każdym pięknym widokiem,
Prowadząc życie watażki.

A gdy zabije ostatni dzwon,
Nadejdzie kres podróży,
Uderzy on w fałszywy ton,
I w sercu uciszy gniew burzy.

Autor: NocnyMichał Kategoria: Okazjonalne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.