Więzienie Dusz

Panny młode – cóż żeście uczyniły sobie czas morowy,
Że w życiu drogowskazy moralności minęłyście,
I dusze wasze zaklęte w okowy,
Totalnej beznadziei i rozgoryczenia owinęłyście.

Gdzież owe nimfy w wędrówce życia się zagubiły,
Gdy sercem i okiem błądząc bezwiednie,
Z dróg losu utartą ścieżkę z oczu straciły,
Zapragnąwszy przez piekło i czyściec iść namiętnie.

Siedzą samotne przez długie lata,
Pogrążone w myślach płynących rzeką,
Szukając odpowiedzi odnośnie tego świata,
Który im zabrał wolność i odpłynął daleko.

Cóż począć gdy wyjdą z tego patosu,
Czy dany im będzie życiowy spokój?
Czy ciosem przebiegłym losu,
Dadzą się powalić i odczują niepokój.

Autor: NocnyMichał Kategoria: Filozoficzne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.