Płomień

Niczego już nie wiem i nie chcę wiedzieć.
Tyle myśli kłębi się, a ja oszukuje siebie.
Stoję w tym samym miejscu lecz pod innym niebem,
Wiersze nie znaczą nic gdyż dziś zapadam się pod ziemię.

Czym chłodniej na dworze tym głośniejsze jest Sumienie.
Powietrze ciężkie na wietrze, Cięższe jest tylko serce.
Zamykam oczy i stoję na pustej ścieżce.
Ludzie tak łatwo stają się ulotnym echem.

Wszystko jakieś inne, stały został już tylko oddech.
Wszystko jakby zimne, czym w ogóle jest ten nikły płomień?
Spokój zapomniał swych przyjaciół słów, słowa są tak bardzo chore.
W którą teraz ma skręć stronę?

Autor: Rafdab Kategoria: Różne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


cisza przed... - czym?

  • Autor: OPAL Zgłoś Dodany: 19.11.2017, 14:59

:)

Rafałku, nie jesteś sam... Ja taki nastrój podobny mam.

*****
Pozdrawiam Rafał

  • Autor: jbw-u Zgłoś Dodany: 18.11.2017, 23:21

To tak jakby ta najbardziej bolesna chwila tuż przed urodzeniem się nowej, głębszej prawdy .. Piękny, przejmujący wiersz ..

  • Autor: polana Zgłoś Dodany: 18.11.2017, 21:02