Przeznaczenie

Gdzieś w dalekiej krainie
Co z gościnności nie słynie
To jest tak bardzo daleko
Chyba za siódmą rzeką
A może za trzema górami
Lepiej domyślcie się sami
Żyła pewna dziewczyna
W młodości piękna dziecina
Lecz czar był na nią rzucony
A zamek jej opuszczony
Biedna była, bo wiedzie
Samotność najgorsza na świecie
Nie chciała jednak litości
Pragnęła tylko miłości.
Bo tylko jej ukochany
Mógł zdjąć tej klątwy kajdany
Lecz gdzie go szukać miała
Jak z zamku wychodzić nie chciała
Bała się słońca promieni
Nie chciała się w żabę zamienić
I tak czekała stęskniona
Aż książę klątwę pokona
Gdy nagle, u stóp wieży
Ujrzała trzech rycerzy
Przybyli by ją uratować
Swe serce dla niej ofiarować
Po długiej samotności
Chętnie przyjęła gości.
A w jednym się zakochała
I odczarowana została
Tak siła przeznaczenia
Dziewczynie życie odmienia
Ten nie pozna miłości
Kto podda się samotności.

Autor: Zakochana4Piekna Kategoria: Bajki

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


Sama prawda. Znakomita bajka ze świetnym morałem!

  • Autor: lukasz83 Zgłoś Dodany: 03.12.2017, 13:13