W MROKU - ZMIERZCH..


Czas wysusza źródła
Brakuje soków
Niedoborem
W życia kwiatach
Dusz pustych chłód
Wewnątrz strzelistych komnat świata
Nuda życia i sromota
Z wolna schyłek zapowiada
Gotyckie wrota rdzą czasu
Chylą się ku zmierzchowi
Postur ugiętych starością
Katakumby wilgocią mroczne
Zioną chłodem tęsknoty
Jakby głodne kości
Czekają ofiar
Przemijania..


Autor: J.S.hromy Kategoria: Filozoficzne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


Interesujący i refleksyjny wiersz. Wciąga jak magnes

  • Autor: Edyta37 Zgłoś Dodany: 06.12.2017, 16:26

Głęboki refleksyjny dobry...

Niedobór cielesny..i na to już nie ma rady:(czasu nie przekupisz..Ale w Duszy jeszcze może pojawić się ciepło..
Pozdrowionka Nieziemski:)***

  • Autor: hera41 Zgłoś Dodany: 06.12.2017, 12:37

....trochę straszny, ale... ciekawy

  • Autor: halszka Zgłoś Dodany: 06.12.2017, 10:46

Twój wiersz, to przestroga, żeby żyć tak, aby czas nie wysuszał naszych źródeł ..

  • Autor: polana Zgłoś Dodany: 06.12.2017, 09:16

Trochę mrożący krew w żyłach,
w odniesieniu do życia to nic tylko się
bać...Nie mniej dojrzały piękny wiersz*****

  • Autor: krysta Zgłoś Dodany: 06.12.2017, 08:23

ciekawy