" Zniszczona Warszawa"

Już się gruzy smutnej Warszawy,
Płonącym krzykiem proszą o pomstę.
Jeszcze się jej żywot nie przepalił,
Ona na wroga swego rzuca klątwę.

Gniewne grzmoty runą, na oprawców świątynię,
I silnie stłumią, jęki ich rozpaczliwe.
Pogrążone matki,
Podupadli ojcowie,
Kłębowisko żmijowe!.

Cóżeś wasze dziadki
niczego wiadome,
Cóżeś są one winne?!
Stłumione ich głosy
w waszym pogromie.

One wam przepowiadały,
Słowy dziecięcemi,
że się złe role grały
Warszawie, zmąconej krwiami polskiemi.

Teraz pod służebną postacią,
W obdartym surducie,
Opadli w swym zachwycie,
Przyjedźcie! i proście..
By się stara, piękna Warszawa
znowu, nie upomniała dla was o pomstę.
194...

Autor: Natalia1607 Kategoria: Patriotyczne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


.

  • Autor: Szuiram Zgłoś Dodany: 28.01.2018, 13:39

5*

  • Autor: Edyta37 Zgłoś Dodany: 10.01.2018, 21:35

Przeczytałem z zachwytem!

  • Autor: lukasz83 Zgłoś Dodany: 10.01.2018, 19:56

Kawałek historii...

Nie tak źle, ale nie najlepiej :3 :)
Dziękuję ^^ Wzajemnie :)

Historia ... mam nadzieję, że w życiu dobrze?

Pozdrawiam serdecznie :))

  • Autor: rafsp69 Zgłoś Dodany: 10.01.2018, 15:30