O kroku, który do upadku doprowadzić może..



Duma - istota nadziei,
Tylko ten się śmieje,
Kto wie, że nie dzieje
Się nic przypadkiem,
Nigdy nie uderza,
Los swój ukradkiem,
A nasz lot Ikara,
Ukończy się spadkiem,
Bo to właśnie pycha,
Kroczy przed upadkiem.

Wy - naiwne dusze,
Które czekacie aż coś ruszy,
Jak kwiat na środku suszy
Kamienia nie chcąc poruszyć,
Nawet byle palca w bucie,
Czekając aż świat się wzruszy,
Lecz nikt nie stanie w obronie,
Świat nigdy się z chęcią nie wzruszy,
Lecz gdy poczuje potrzebę,
Materię - wtedy się ruszy.

Tak to jest ten grzech ostatni,
Do upadku bezkresnej matni,
Dlatego pycha to to,
Co budzi największe zło,
Czy to poeci, dziennikarze,
Czy to muzycy, czy malarze,
Kto drogi do szczęścia nie znajdzie,
Ten miejsce w tej matni odnajdzie.

Autor: Toivoa Kategoria: Filozoficzne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


.

  • Autor: Szuiram Zgłoś Dodany: 07.04.2018, 10:43

Nie zawsze uciekające w bok spojrzenie jest oznaką kłamstwa i nie zawsze pycha jest pychą

pycha kroczy przed upadkiem...zawsze tak 5*

  • Autor: bukmar Zgłoś Dodany: 13.03.2018, 19:45