Zagubiony

Emocje wokół jak kłęby dymu
duszą coraz bardziej
nie powie ojciec chodź do mnie synu
problemem twym nie wzgardze

I błądzisz w domu swym rodzinnym
między sypialnią a pokojem
czasem pies tylko oczy otworzy
nie straszne mu życia znoje

Czas nie chce pędzić stojąc w miejscu
kolejny łyk gorzkiej kawy
może choć ona tchnie we mnie życie
wyłaniają się z mroku zjawy

Zaczynam tracić swe zmysły
nie wiedząc czy to już koniec
chowam się w cieniu zamykam oczy
tuląc do siebie zimne dłonie

Nikt mnie nie widzi powoli znikam
odchodzę w nicość niepamięć
jedyne co po mnie pozostanie
słów metlik emocji zamieć


Autor: Markus37 Kategoria: Filozoficzne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


,,,,,ile miłości poostawisz tyle zostanie i we wszechświecie nie zginie*****

.

  • Autor: Szuiram Zgłoś Dodany: 15.04.2018, 11:32