dwie iskry



są iskry wzniecające pożar
wszystko się smaży i topi
tumult i zniszczenie
spopielają się wartości
przyjaźnie
giną związki
jedna iskra zniszczenie
umiera świat

a każdy jak feniks potrafi powstać
karmiony iskrą życia
strzepuje popiół
podnosi się
rozwija skrzydła
by wzlecieć ku słońcu
budować
rozpalać ogień istnienia
i rozumiejąc zniszczenie
doceniać wartości


Autor: rafsp69 Kategoria: Różne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


,,,,emocjonalnie się zrobiło,,,,,5*****