Matka

Ludzie pędzą przed siebie wydeptanymi ścieżkami
Gonią gdzieś gdzie nie ma życia
Smutny los przytrafia się pędzącym
A ja ?

Jestem matką z krwi i kości
Zatrzymywać się muszę co chwilę...
Marzę o rutynie życia
Dom, rodzina i szczęście...

A druga osoba ?
Brak oparcia w drugim człowieku
W wyobraźni kształtuje obecność...
Matka, samotną w cierpieniu
Opętaną przez życia prozę...

Autor: Juna Kategoria: Różne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


Dużo smutku...

smutne
a mówią, że bycie matką...

pozdrówko serdeczne

  • Autor: acha Zgłoś Dodany: 27.05.2018, 15:16

:(*

  • Autor: hera41 Zgłoś Dodany: 27.05.2018, 14:53