kwiat



idąc wyboistą drogą
może ścieżką przez wertepy
siódmy pot spływał po plecach
szedłem do marzeń swych celu

droga trudna uciążliwa
siły mnie opadły nieco
pomyślałem o spoczynku
bo tak nie dojdę daleko

siadłem w końcu na kamieniu
tak by nabrać trochę siły
kiedy czy odpoczęły
patrzę
widzę
kwiat niezwykle urodziwy

pięknem swoim mnie zachwycił
płatki takie miał pachnące
zerwać chciałem
w butonierkę
zaraz potem sobie włożyć

lecz wiedziałem że on umrze
z ziemią go przesadzić trzeba
lecz i to nie było mądre
gdyż
tylko on miejsce to olśniewał

i poszedłem sobie dalej
z moją myślą bardzo cichą
aby wrócić tu na stałe
zaprzyjaźnić z okolicą

bez morału jest ta bajka
może właśnie nie jest bajką
każdy sam dopisze wersy
co tu rzeczą niezwyczajną


Autor: rafsp69 Kategoria: Bajki

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


:) piękna bajka
*****

  • Autor: OPAL Zgłoś Dodany: 13.06.2018, 22:53

Każdy kwiat kusi swoim pięknem
Niektóre jednak wdzięków bronią
Kolcem ukłują niewybrednie
Od obcych dłoni ciągle stroniąc

  • Autor: Edyta37 Zgłoś Dodany: 13.06.2018, 21:03

Bqjka nie bajka a kwiat oiękny