Zamknięta w sobie

Zamknięta jestem we własnym konfesjonale
bo rozrywają nieraz duszę wątpliwości
nie odnalazłam w więzach i przyjażni zalet
pocieszające słowa bywają jak ości

samotność duszy chociaż bywa tak bolesna
potrafi sama odszukać dobre wskazówki
przestrzeń wszechświata przeogromna i bezkresna
otwiera bazę myśli ze swojej kryjówki

czerpię ze żródła mądrości odwiecznej wiedzy
zapisywanej w wielkiej kosmicznej księdze
choć to jak piszę krytykują wersolodzy
ja ufam temu co ukryte w jej potędze

w wiersze wpisuję niepokoje i rozterki
wpuszczam miłosne emocje i wątpliwości
wygrzebuję się z samotności poniewierki
i odszukuję drogę by iść jak najprościej


Autor: lucja.haluch Kategoria: Filozoficzne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


I dobrze, że to wszystko pięknie zawierasz w wierszach.

  • Autor: lukasz83 Zgłoś Dodany: 12.07.2018, 23:54

Świetny wiersz Łucjo...

Bardzo ładnie :)

wygrzebuję się z samotności poniewierki...nie zamykaj się :)

  • Autor: bukmar Zgłoś Dodany: 11.07.2018, 10:26