Koniec

Usiądziemy na przeciwko siebie
z papierami w dłoniach.
Ze zdenerwowaniem
wypisanym na naszych bladych skroniach.
I urwiemy nasz pakt,
niegdyś równy wieczności,
zawarty przed Bogiem
w imię wielkiej miłości.
I podpiszemy cyrograf
naszą krwią
i cierpieniem naszych dzieci.
Razem spędzone lata
wyrzucimy do śmieci.
I zamażemy korektorem
wspólne nasze chwile,
bo bycie razem
to już nie przywilej,
bo wygasł ten płomień
rozpalony przed laty.
Listy już pożółkły,
zwiędły wszelkie kwiaty,
a my to już nie ci sami ludzie.
Małżeństwo nasze
to stek bzdur i złudzeń.
Wspólnie przejrzymy na oczy,
podejmując osobne decyzje.
Odtąd już "ja" i "ty"
i odrębne przyszłości wizje..