Nasza ziemia

Czuję jak ona
oddycha ciężko
kiedy budzi się
z zimowego snu.
Czuję jej zapach,
który ulatnia się wysoko,
ponad suche trawy i krzewy.
Lekkie promienie
wiosennego słońca
muskają jej twarz.
Wówczas ona,
oddycha jeszcze bardziej,
jeszcze mocniej.
Jest radosna.
Jej woń unosi się w powietrze
jeszcze nasiąknięte wilgocią
i cieszy się,
że wkrótce
Jej ciało nabierze kształtu.
Nabierze blasku promieni,
świeżości i ciepła.
Jej zmarszczki
zostaną wygładzone,
a ona odwdzięczy się
szaloną miłością.
Da chleb
na który
wszyscy czekamy.
Najukochańsza nasza,
Polska Ziemia.
(29)

10/04/1994