Czuję się drzewem

Nie wiem dlaczego? już sama nie wiem,
Wydaje mi się, że jestem drzewem.
Z zapuszczonymi tu korzeniami,
Zwisającymi z trosk konarami.

Wiosną częściowo jeszcze odżywam,
Znów łapię siły, bywam szczęśliwa.
Ale gdy jesień mokra przychodzi,
Siła i radość gdzieś w mrok odchodzi.

Potem zapadam znów w sen zimowy,
Jak ten bezlistny kołek dębowy.
Cierpliwie czekam na odrodzenie,
Choć coraz słabsze są nań nadzieje.

Sił wciąż ubywa, chęci do życia,
Coraz też mniej mam już do zdobycia.
Wreszcie zostanę zmurszałym pniakiem,
A żyzna ziemia uwielbia takie.




Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

  • Autor: sabinitaDodany: 03.01.2012, 22:51

niesamowity

  • Autor: maniestaDodany: 15.12.2011, 21:52

Łukasz83 ma rację, popieram!!!

  • Autor: Leo53Dodany: 03.12.2011, 16:40

Jesteś niesamowita! Wiersz wspaniały :)

Dziekuję wszystkim za odwiedziny, jesteście bardzo mili. Pozdrawiam i posyłam moc uśmiechów.

  • Autor: PaULADodany: 28.11.2011, 16:54

W pełni zgadzam się z tym, co napisała myszkabasia. Smutno się zrobiło, ale za to piękny wiersz... Smutno czasem każdemu się robi, najważniejsze by nie zatracić się w tym smutku... Takie drzewo nie rośnie w żadnym lesie, mamy je tylko my na poeto.pl.

  • Autor: lukasz83Dodany: 28.11.2011, 15:37

i grzyby,fajnie napisany

  • Autor: AkacjaDodany: 26.11.2011, 06:15

ciekawe porównanie :) też czasem się tak czuję, więc jak przychodzi wiosna to trzeba łapać tyle sił żeby starczyło na cały rok :)

  • Autor: ZwyklajaDodany: 25.11.2011, 21:46

Ciekawe i prawdziwe porównanie :)

  • Autor: juanitaDodany: 24.11.2011, 22:41

Dziekuję Basiu za tak milutkie słowa. Pozdrawiam serdecznie:)))

  • Autor: PaULADodany: 23.11.2011, 21:23

12»