"Demon" 2.11.2011 rok

We mnie Demon tkwi złowrogi,
Który życiem mym steruje…
W sercu ma swe domu progi -
Choć już miejsca mu brakuje!

W dwóch komorach ma pokoje
I przedpokój w dwóch przedsionkach.
Stąd wciąż psuje me nastroje -
Sadząc zło w mych żył ogonkach.

Ma tu kocioł oraz księgi,
Eliksirów pokój cały!
Dzięki magii, chce potęgi
I dosięgnąć wielkiej chwały!

Jakieś gusła wygaduje,
Tłumiąc tym moje sumienie;
Głowa pęka, eksploduje -
Bum! I mamy przemienienie!

Moje myśli zablokował,
Na rozlew krwi nastawił wzrok.
W mózgu zemstę ulokował
Oraz pewniejszy dodał krok!

Z ust mych lecą brzydkie słowa,
Oplecione przez ironię;
Tutaj szczerość drwin nie chowa,
Tworząc wielką hegemonię!

Z nożem szedłem przez swe życie,
Wrogom w plecy go wbijając;
Tak pragnąłem być na szczycie -
Serca w kamień przemieniając.

Wtem coś w serce uderzyło,
Jakby wielki grom mosiężny!
Mnóstwo w nim emocji było -
I miłości rytm potężny!

Demon poczuł strach o siebie,
Gdy me serce pokochało…
Tę boginię w sennym niebie -
Co kuszące ma swe ciało!

Zaczął na mnie ćwiczyć złości -
W serce, z ognia ciskał strzały.
Wciąż kurczyły się ciemności,
Eliksiry wybuchały!

W moim wnętrzu wielka wojna -
Ze złem miłość bój swój toczy!
Me uczucia - gwardia zbrojna,
Co wygrała stan uroczy.

Demon wielki dziś przegrany.
Serce moje odetchnęło.
Zagoiły się też rany -
Zło w miłości utonęło…

WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE ©