"Otchłań" 27.11.2011 rok

W rzeczywistości tkwię otchłani,
Gdzie dobro ze złem wciąż się miesza;
Tutaj człowiek, rani człowieka
I bez skrupułów go ośmiesza!

Zrywa z całym zasad kanonem,
Wnet się w zimny głaz przemieniając!
Uczynił go Szatan swym klonem -
Piekieł wrota swe otwierając!

W nieznanym podąża kierunku,
Bez wiedzy, co da dzień jutrzejszy…
W nowym świecie brak jest ratunku -
Choć w żarze Piekieł, byt pewniejszy.

Jednemu bez granic zawierzył -
Bo życie obiecał beztroskie!
Niestety tej drogi nie przeżył -
Przez dragi miał skaranie boskie!

Brak miejsca dla zbłąkanej duszy,
Po żadnej z muru, życia stronie.
Pozostał ochłap wśród katuszy -
Czyściec na zawsze go pochłonie…

Może błędy swe zreperuje,
Na niebieską wchodząc kopułę,
Lecz duszy nic już nie odtruje,
A grób zamknie życia kapsułę.

WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE ©