Kasandra

„Zdrajcy!” krzyczę, nikt nie słyszy.
„Zdrajca? Przecież to nasz król!”
„Pies Borussa!” wołam w ciszy…
Nagle ktoś zaryczał: „Stój!

„Niech będzie wasal, niech będzie pachołek,
Byle nie dostał się królewski stołek,
Człeku niskiemu,
Nie po bożemu
Gdy awanturnik rządzi. I matołek!”

„Wolność!” krzyczę, nikt nie słyszy,
„Wolność? Przecież masz co chcesz!”
„Chcę być wolnym…” mówię w ciszy,
Wtem ktoś tajnie mówi: „Wiesz,

„Nic jest niewola, i niczym jest ucisk,
Mamy choć spokój – i nie dostaniesz w pysk
Gdy sam się poddasz
I wolność oddasz,
Nim cię z nóg zwali rząd wolnych lecz złych.”

„Rozpacz” mówię, nikt nie słyszy,
„Jaka rozpacz? Masz co jeść!”
„Nie chleb tylko” płaczę w ciszy…
„Kysz Kasandro, idź już precz!”