Nasz Świat

Widzicie ten okrutny świat? Ja widzę
Nie wiem jak wy, ale ja się nim brzydzę
Nic wartościowego nam nie zostało
Wszystko tutaj już się pomieszało

Miłość czy nienawiść co za różnica
Sekret to już nie jest tajemnica
Na ludzkich szczątkach stoi kamienica
W której żyjemy zwana światem
Lecz dla mnie jest tylko gratem

Żyjemy w wielkiej, ruchomej trumnie
Nie chcę tak żyć - Chcę żyć dumnie
Nie mogę dalej żyć na tym świecie
Znaczę tu tyle co te stare śmiecie

Ten świat sam się zabija sam się niszczy
Obudzimy się nie długo wokół zgliszczy
Co zrobimy wtedy? - Powstaje pytanie
Pozostanie nam już jedynie konanie

Na tym świecie coraz mniej miłości
Za to coraz więcej głupoty, złości
Oni nie mają już dla siebie litości

Oni czyli ludzie którzy nas zabijają
Co im z tego przychodzi co z tego mają?
Cieszą się z tego że hołd diabłu oddają

Gdzie jest miłość, która nie przemija?
Gdzie to uczucie, które nas zabija?
Jeszcze istnieje choć dusi się w zarodku
Istnieje w nas - W samym serca środku

Ocalmy nasz świat tą resztką miłości
Pozwólmy sobie czerpać z życia radości
Miłość nas nie zniszczy lecz zło powstrzyma
Niech miłość całe życie za rękę nas trzyma.

Wojtek

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

fajnie piszesz

  • Autor: patswa57Dodany: 24.12.2011, 17:12

no własnie niech nas trzyma ta miłość, zrozumienie, przeciez swiat to my.
Pozdrawiam

  • Autor: cyzdanDodany: 09.12.2011, 21:03

Wiersz z wymową:) zawarty przekaz i to cenię. Pokazałeś pytanie do nas odbiorców a także własną wizję ratowania świata. Mówiąc kolokwialnie: "Wiersz wymiata"
Dziękuję za możliwość myślenia nad nim:)
ale
"wet za wet" (proszę o Twoją skromną recenzję u mnie)

  • Autor: bezsennyDodany: 09.12.2011, 20:51