Gubię siebie

Gubię siebie na krawędzi dumy rozpierzchniałej
Gubię siebie na zakręcie sławy niesłychanej
Gubię siebie w czsie krótkim mód przemijających
Gubię siebie słysząc słowo filozofów drwiących
Gubię siebie między złotem a diamentu szlifem
Gubię siebie nad marmurów wiecznie białym klifem
Gubię siebie w dziwnym splocie serca i rozumu
W końcu gubię siebie wśród szarego tłumu

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

Gratuluję ,daje dużo do przemyślenia :-)

  • Autor: kazyDodany: 21.01.2012, 18:22

Piękny, cała prawda o człowieku ujęta w kilku słowach... Gratuluję i pozdrawiam ;)

  • Autor: LunaDodany: 27.12.2011, 12:45