To wszystko
Dlaczego w tym swiecie żyję?
I tak przecież umrzeć muszę
Lepiej zarzucę pętle na szyję
W tym świecie ciąglę się duszę
Nie widzę dziś żadnych wartości
Wszystko dla mnie sens straciło
To co kiedyś dawało tyle radości
Poprostu wszystko to się zagubiło
W odmęcie zwanym potocznie światem
W którym przyszło żyć i męczyć się
Kiedyś to wszystko było mym kwiatem
To wszystko niczym dla mnie stało się
To wszystko jak obłok przepłyneło
I zostało mi to co nic nie znaczy
To wszystko jak Titanic zatoneło
Teraz jestem pogrążony w rozpaczy
To wszystko, Oni kochać mnie przestali
Ja podrugiej stronie jeziora ciemnej wody
Słuchając tego jak bardzo mnie błagali
Bym powrócił, lecz zbyt wielkie przeszkody
To wszystko co robię, nie ma nadziei
Że cokolwiek w mym życiu się zmieni
Pozostanę tutaj - w tej dzikiej knieji
Gdzie całe zło świata się czerwieni
Po co piszę wiersze gdy nikt ich nie czyta?
Papieru kartki zabazgrane atramentem
Czy każda kolejna kartka na darmo zużyta?
To wszystko stało się mym testamentem
Niech kamień na mym grobie stanie
A na tym kamieniu wyryte me wołanie
NIC! - Tylko to po mnie zostanie!
Wojtek
Oceń wiersz
Komentarze
Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.
Podoba mi sie, rozumiem cię bardzo dobrze, ale tak jak wczesniej luna to ujęła pisanie wierszy pomaga wyładowac emocje a takze ujrzeć świat z innej strony przez czytelnika:)
- Autor: moniDodany: 10.01.2012, 21:02
Pisanie wierszy nie jest bezsensowne. W chwilach rozpaczy pomaga ukoić ból (przynajmniej w moim przypadku). Ten wiersz bardzo do mnie przemawia...Gratuluję i pozdrawiam
- Autor: LunaDodany: 10.01.2012, 20:07
