Boska Radość

Swe modły kieruje do Radości,
Nie jak inni, do bóstw z panteonu.
Dla niej nigdy nie braknie miłości,
Ani miejsca w moim do domu.

Sięgam po radość zuchwale,
Bo wieść życie bez radości,
To jakoby nie żyć wcale!
Oba przymioty częścią całości!

I jeden bez drugiego to tak,
Jak człowiek, który nie ma ręki
Lub bardziej, bez skrzydeł ptak,
A życie takie przysparza męki.

Rzeknie wtem kapłan wzburzony,
Że „herezją i bzdurą” co prawię,
Że sprawę z jednej widzę strony,
Szatanem lub kłamcą mnie nazwie.

Ja jednak odpowiem milczeniem.
Nie raz już bowiem widziałem
Bogobojnych ludzi, żyjących snem,
Stale cierpiąc i duchem, i ciałem,

Co stracili przyjemność i radość,
W obawie, że zgubi ich buta.
Wciąż odczuwając swą małość
W obliczu absoluta…

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

Naprawdę piękny wiersz :) Radość jest bardzo ważna ,a twój wiersz świetnie oddaje to czym ona jest :) 5/5

  • Autor: LiliannaDodany: 20.01.2012, 07:12