Gorycz

Zmęczona życiem, zmęczona do cna,
staram się pogodzić wszystko-by nie sięgnąć dna...
Lecz spadam ciągle, ciągle mimowolnie niżej
i sama czuje gorycz upadku coraz bliżej.

Choć staram się walczyć,w tej walce nie poddawać,
lecz zaczynam się słaniać...
Rozszarpana bezwstydnie cieniami niepewności,
zaczynam myśl końca w swej książce życia nosić...

Pfffy! Co mam poradzić, że sobie nie radzę-
z mądrością, pewnością, czułością,
ze swoją nieukształtowaną osobowością!?

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


Dziękuję za wnikliwość .Najczęściej łatki to be.A dobre to laurki.Ale to jest tylko moje zdanie.
PROSZE O NASTĘPNY WIERSZ.
Bardzo ciekawie piszesz.:-)

  • Autor: kazyDodany: 21.01.2012, 19:01

Struna gitary płaczę
Włosy trzepocą na wietrze
Słońca jakoś zabrakło
I cięższe jest nawet powietrze

Ludzie uśpieni nadzieją
Widzą, że jestem ciut zła
Dlaczego jednak, nie wiem...
I znowu dotykam dna

Lecz jest to już potrzebą
By odbić się od niego....



Pozdrawiam.

Ładny wiersz bardzo ładny pozdrawiam i zapraszam na swój profil :) (5)

  • Autor: witek485Dodany: 20.01.2012, 22:24

Bardzo ciekawy.A osobowość masz pięknie ukształowaną ,to widać po wierszu.Pozdrawiam :-))

  • Autor: kazyDodany: 20.01.2012, 22:22