Młody człowiek przed ścianą

Stoisz przed murem czerwonym,
skłócony z Bogiem wszechwładnym.
A taki jesteś rozeźlony,
bo taki jesteś bezradny.

Zaraz Mu wszystko wygarniesz,
co krwawi, boli, uwiera;
że od kołyski - ciągle tak marnie
żyjesz, do: „ja - tu - i - teraz”.

Wywalasz problem w całości
i zaraz, znów - detalicznie.
Tak cię Bóg w końcu rozzłościł,
zaniedbał tak skandalicznie.

Myślisz, na końcu i ty
dajesz Mu za to dziś szkołę:
„Niech ma, za ból i łzy
ode mnie, wciąż nie-anioła!”

A teraz czekasz odzewu.
„Może grom z nieba usłyszę?”
Lecz w zamian - wiatru powiewy
i letnia, pogodna cisza.

Gdzieś szelest liści topoli,
na klombie kwiaty i kwiatki.
Chłopczyk na trawie swawoli
i miękki głos jego matki.

Nagle - cios w bok, od prawego:
Ze strachem oczy otwierasz:
to twój serdeczny kolega,
żartem twój strach sponiewierał.

- Co tak się gapisz w ten mur, stary.
Nie traćmy ani godziny!
Do chaty skocz, po gitarę!
Chodźmy już na te dziewczyny.

Autor: PoetkiewiczKategoria: Religijne
Dodany: 27.01.2012, 22:33Nastrój: Optymistyczny

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

Hmmm...te powiewy wiatru jak u proroka Eliasza :) Modlitwa, nawet pełna goryczy i żalu, zawsze zostanie wysłuchana na sposób Boży, który nie myśli w kategoriach ludzkich.
Pozdrawiam!