ku pamięci Wisławy Szymborskiej

Nie wierzę, że życie,
w zachwycie mną rzuca...
i krople i ogień,
strasznie dokucza...

niebieskie wciąż niebo
szarzeje - dlaczego???
czy pora już na mnie?
czy dość mam już tego?

Pisarze odchodzą,
Narody się zwodzą.
Gdzie prawa człowieka?
to silna zbyt rzeka...

by człowiek dorosły,
mógł sięgnąć do sosny,
i szczerze powiedzieć,
jestem zazdrosny...

Zamykam zeszyt,
Jest ciemno ponuro,
Bóg wszechmogący,
zabrał jej pióro...

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

O tak... Była niesamowitą poetką. Ostatnia z największych odeszła, by pisać wiersze Bogu.

  • Autor: lukaszgrDodany: 02.02.2012, 08:08