Pisane kroplami łez

W czterech, pustych betonowych ścianach
Próbuję nie tracić nadziei we własne szczęście.
Przemierzając co dzień ścieżki swojej wyobraźni,
Przyglądając się bacznie odbiciu w lustrze
Szukam odpowiedzi na pytania coraz to dziwniejsze.
Moje serce krzyczy z rozpaczy
Jego głos słyszę tylko ja
I próbuję udawać, że jestem naprawdę wolna.
Nie dopuszczam do siebie myśli,
Że zamknięta jestem w szklanym pudełku.
Przez grubą, przeźroczystą szybę oglądam świat,
Jego wzloty i upadki,
Szczęścia i nadzieje.
Nie jest mi dane poznać realnej miłości.
Tylko wyimaginowany, wymyślony zarys,
Wytwór moich przemyśleń...