Sztorm

Samotna łódka na morzu
Bez możliwości odwrotu
Kołysze się lekko po falach
Wśród ciemnych chmur natłoku

Ta cisza i łagodność toni
Zdradziecki spokój w odmętach
Ta łódka się nie obroni
Bo morze zakłada swe pęta

I spadają pierwsze krople
Spokój się chwieje i burzy
Wszystko ciemnieje i ginie
Dno się kłębi i kurzy

Łódka się chwieje, grom błyska
Grzmot przelanych strumieni
Droga na dno tak jej bliska
Już słychać wołanie kamieni

Zbyt daleko jest do przystani
Światło latarni nie sięga
W tym sztormie nic nie pomoże
Została już tylko mordęga

Pęka drewno z trzaskiem
Na pół maszt przedarty
Wszystko pokryte blaskiem
Bo takie los dał jej karty

I znów cisza w głębinie
Szczątki opadają na muł
Sól morska ich nie ominie
Tych łodzi rozdartych na pół

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

za ten wiersz dostałam pierwsze miejsce w ogólnopolskim konkursie "Barwy Morza" cieszę się że się spodobał, dziękuję marzycielko Twoje rozumowanie jest dość bliskie mojemu ;)

  • Autor: NimrodelDodany: 22.03.2012, 16:11

  • Autor: NimrodelDodany: 22.03.2012, 16:09

Też się trochę tak czuję jak na samotnej łódce pośród spienionych fal zapomnienia. Wciąż szukam swojej przystani, choć czuję, że to zbyt daleko, że jest to nieosiągalnym celem znaleźć w końcu swoje miejsce. Światło latarni nie sięga, przez co nie mogę dostrzec nadziei. przyszłości, która choć tliłaby się jasnym płomieniem niosącym wiarę i ukojenie. Lecz czy wiara ta i ukojenie nie byłyby złudne? ... eh, za bardzo się zamyśliłam:) wiersz piękny. naprawdę jestem pod wrażeniem.

no nie ma to jak oryginalny komentarz ^^ dzięki bardzo Sław

  • Autor: NimrodelDodany: 21.02.2012, 17:48

tak pięknie opowiedziana
historia tej łódki krótka
kunsztownie w słowa obrana
tonąca na morzu łódka

Bardzo mi się podoba! Daję V! :)

  • Autor: SlawDodany: 21.02.2012, 17:46

dziękuję serdecznie ^^

  • Autor: NimrodelDodany: 21.02.2012, 17:24

Zgrabnie:) przyjemnie się czyta:) pozdrawiam5:)