„Być poetą”

Być poetą, być poetą trudno tak… Gdy na łonie natury wymyśla się same bzdury… Gdy zielono w głowie mi, serce moje śmieje się, bo zielono wokół staje się! Wszystkie kwiatki sobie kwitną, moje życie pomalują, a potem zacznę śnić i marzyć o dziewczynie z którą warto być… W moje życie wejdzie szczęście, by było piękniejsze… Z Tobą mogę łowić ryby, z Tobą mogę zbierać grzyby, z Tobą mogę leżeć w trawie no i… śnić na jawie. Razem po parku będziemy spacerować, razem w różnych miejscach się kochać; Razem będziemy szczęśliwi, a czas będzie gubił godziny… Tylko dla Ciebie będę robił śniadanie, róży kwiaty będę zrywał i tylko ciebie… podrywał. Więc chodź ze mną nad wodę i urządźmy sobie niezapomnianą przygodę! Będziemy się bawili i nie tracili ani chwili na smutki no i łzy… bo właśnie kwitną bzy. Dzięki przyrodzie śmiejemy się, dzięki niej – poznaliśmy się i w sobie się zakochaliśmy… Od dziś oprócz Ciebie, ta natura w mej głowie będzie, która szczęściem sypnęła mi w dłonie… I zieleń dokoła otacza nas i będzie wielka miłość już na zawsze w nas…

Oceń wiersz

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

brak mi słów w twoich słowach można się zakochać